Sadzonki Truskawek | Kwalifikowana Szkółka sadzonek truskawek

Porady

Tu znajdziesz porady dotyczące właściwej uprawy sadzonek.
Uzupełniające informacje dotyczące aktualnych środków ochrony roślin i ich stosowania otrzymasz zawsze wraz z zakupionymi sadzonkami.
W razie dodatkowych pytań zapraszamy do
KONTAKTU

 

Poradnik. Uprawa i Pielęgnacja Sadzonek Truskawek.

Pod uprawę truskawek odpowiednie są gleby dość żyzne, zasobne w próchnicę, ale lekkie, przepuszczalne i o uregulowanych stosunkach wodnych. Najlepiej nie sadzić na  glebach ciężkich, zlewnych, podmokłych i szybko zaskorupiających się. Truskawki wymagają gleb lekko kwaśnych (pH ok.5.0-6.0). Obniżyć  pH możemy  przez stosowanie nawozów fizjologicznie kwaśnych (np. siarczanu amonu). W razie wystąpienia chlorozy celowe jest też opryskiwanie chylatami żelaza. Przy pH niższym niż 4.5 truskawki mogą cierpieć na brak wapna. Przy uprawie odmian wczesnych oraz z zamierzonym  przyspieszeniu zbiorów, plantacja powinna być zakładana na glebach lekkich, szybko obsychających po zimie i łatwo się nagrzewających. Ponieważ rośliny maja płytki system korzeniowy przy niskim poziomie wody gruntowej  i braku opadów  konieczne jest nawadnianie

Stanowisko w płodozmianie.

Patogeny glebowe wywołujące wertycyliozę, zgniliznę korony i antraknozę mają zdolność trwałego bytowania w glebie. Porażają gdy na polu posadzona jest truskawka, stąd bardzo ważny wybór stanowiska. Najlepszymi przedplonami są: zboża ( szczególnie  pszenica), rzepak ozimy, rzepik i gorczyca; rośliny motylkowe takie jak, łubin, bobik, peluszka; mieszanki żyta i wyki ozimej, fasola, groch oraz warzywa kapustne. Po malinach, jeżynach, ziemniakach, ogórkach, porzeczkach, tytoniu, lnie czy pomidorach (czyli  roślinach  łatwo porażonych przez grzyb Verticillium dahliae, wywołujący groźną chorobę systemu korzeniowego), nie powinno się sadzić odmian wrażliwych na tę chorobę, jak Kent, Honeoye, Elsanta, Polka. Nie powinno się też uprawiać truskawek po kukurydzy, koniczynie i ziemniakach (obecność nicieni), truskawek po truskawkach ze względu na zmęczenie gleby, nagromadzenie się w glebie grzybów i nicieni (w miejsca uszkodzone przez nicienie wnikają grzyby pasożytnicze, co może prowadzić do zamierania i gnicia korzeni).

Rozwój nicienia hamuje uprawa buraków, rzepaku i brukwi. Nicieniobójczym działaniem odznacza się także roślina aksamitka (4-miesięczna uprawa jej na polu może zniszczyć populację korzeniaka szkodliwego o ponad 90 %). Aksamitka jest naturalnym wrogiem nicieni, wabi je a przyczepione do jej korzeni giną z głodu. Sąsiedztwo aksamitek wpływa korzystnie na inne rośliny ze względu na zapach, który odstrasza szkodniki glebowe (nicienie). Znaczne ograniczenie Verticillium spp. mają gorczyca sarepska i biała, kukurydza, pszenica.

Metodą zapobiegania chorobom odglebowym jest chemiczne odkażanie podłoża ( Basamid 97 GR-dazomet, i Nemasol 510 SL-metam sodowy), a częściowym rozwiązaniem problemu jest zaprawianie (tzn. zamoczenie) sadzonek przed posadzeniem w 0.2 % roztworze Topsin M 500 S.C.

Ochrona przed zimą

Wielkość i jakość plonu truskawki zależy od wielu czynników, między innymi od tego ile pąków kwiatowych rośliny zawiążą, jak przygotują się do zimy i z jakim skutkiem ją przetrwają. Procesy te rozpoczynają się już późnym latem w warunkach skracającego się dnia i obniżającej się temperatury, a o ich przebiegu w znacznym stopniu decyduje zaopatrzenie roślin w składniki pokarmowe takie jak azot, potas, fosfor, a także mikroelementy cynk oraz bor. Nawożenie azotowe jest szczególnie ważne na plantacjach, na których po zbiorach skoszono liście. Ma ono bowiem pomóc roślinom szybko odbudować ulistnienie przed zimą. Fosfor i potas to składniki  niezbędne do nagromadzenia w soku komórkowym dużej ilości cukrów i soli, co powoduje zwiększenie gęstości cytoplazmy i przekłada się na obniżenie o kilka stopni temperatury zamarzania roślin. Pierwiastki  te wpływają również na prawidłowy rozwój systemu korzeniowego co zwiększa szanse rośliny na przezimowanie. Fosfor wchodzi również w skład związków, które służą roślinie jako niezbędny magazyn energii – szczególnie ważny w procesie zimowania. Potas reguluje gospodarką wodną rośliny i oddziałuje na przebieg fotosyntezy. Właściwe odżywione rośliny mają dobrze rozwinięty i sprawnie działający system korzeniowy oraz obfite ulistnienie, które nie tylko chroni koronę z pąkami kwiatowymi i korzenie przed mrozem, ale także pozwala wyprodukować i zgromadzić odpowiednią ilość substancji zapasowych niezbędnych do przezimowania oraz wznowienia wegetacji wiosennej. Największą wytrzymałością na mrozy wykazują rośliny w okresie głębokiego spoczynku czyli od połowy grudnia do końca lutego. Najgroźniejsze są mrozy jesienią i na przedwiośniu. Wynik przezimowania zależy także od odmiany. Najbardziej narażone na przemarzanie są odmiany pochodzące z rejonów o ciepłym klimacie np. Hiszpania, Włochy.

Duże znaczenie dla przezimowania roślin ma także ich dobra kondycja i zdrowotność. Silne i prawidłowo chronione sadzonki są w mniejszym stopniu uszkadzane przez mróz. Okrywanie truskawek słomą rozpoczyna się, gdy rośliny wejdą w stan spoczynku zimowego, a gleba jest zmarznięta. Słoma opóźnia wegetację oraz termin zbiorów. Zastosowanie włókniny powoduje, że rośliny jesienią wolniej wchodzą w stan spoczynku zimowego, lepiej się ukorzeniają oraz dłużej związują pąki kwiatowe. Natomiast wiosną zapewnia szybsze rozpoczęcie wegetacji i chroni kwiaty przed przymrozkami. Działaniu niskiej temperatury podlega nie tylko nadziemna część rośliny (zwłaszcza wierzchołki koron i ukryte tam pąki kwiatowe) a także korzenie. Coraz  więcej plantatorów okrywa plantacje truskawek na zimę białą agrowłókniną. Poleca się zarówno przykrywanie plantacji polowych jak również tych prowadzonych pod osłonami, gdzie na zimę zdejmuje się folię. Włóknina powinna być pozostawiona na roślinach do końca lutego, a  nawet do marca. Takie zabezpieczenie roślin pozwala w dużym stopniu zabezpieczyć truskawki przed wymarzaniem (szczególnie u odmian wrażliwych na mróz, tak jak m.in. Elsanta, i u nowo wprowadzonych odmian deserowych a także późno sadzonych). Truskawki należy zabezpieczyć agrowłókniną na zimę w momencie kiedy rośliny weszły już w stan pełnego spoczynku gdy temperatura przy gruncie spada do około –6 stopni C. Zbyt wczesne przykrycie truskawek może spowodować dalszy powolny wzrost roślin pod ściółką, co może doprowadzić do uszkodzenia roślin jeśli nadejdą silne mrozy zanim rośliny wejdą w pełny okres spoczynku. Agro włóknina pozostaje na roślinach do początku-połowy maja (gdy minie niebezpieczeństwo pierwszych przymrozków). Na powierzchni agrowłókniny gdy przychodzi przymrozek lub mróz dzięki porowatej strukturze tworzy się warstwa lodu co stanowi dodatkową ochronę. Może się zdarzyć, że truskawki nie okrywane lepiej będą zabezpieczone od mrozu śniegiem niż te okryte włókniną. Wiosną w dni słoneczne konieczne jest tu zdejmowanie tych osłon. Przemarznięcia truskawek w czasie zimy są także wynikiem silnych wahań temperatury, powodujących rozhartowanie roślin. Zapobiega temu także biała agro włóknina, która powoduje stworzenie swojego rodzaju poduszki powietrznej zabezpieczającej zarówno przed przemarznięciem i silnymi mroźnymi wiatrami (są szczególnie niebezpieczne dla truskawek) oraz przed nadmiernym nagrzewaniem się ziemi co może powodować rozhartowanie roślin.

Przy długotrwałych okresach odwilży, jeśli gleba na której uprawiane są truskawki jest bardzo wilgotna może dochodzić do zagniwania roślin, co zdarza się  rzadko. Niemniej jeśli okresy odwilży są bardzo długie można rozważyć na ten okres zdjęcie z plantacji agro włókniny i ponowne okrycie kiedy znów zapowiadane będą mrozy. W przypadku roślin zabezpieczonych na zimę w kolejnym roku najczęściej lepiej plonują od nieokrywanych i mają także lepszej jakości owoce, dzięki temu, że pąki kwiatostanowe mniej cierpią od zimna.

Po przemarznięciu, roślinom starszym nie można już pomóc, będą zamierały lub będą słabo rosnąć i owocować. Plantacje młodsze natomiast, mniej przemarznięte, należy ratować, zasilając je azotem w dawce około 30 kg N/ha i podlewając przy niedostatku wilgoci w glebie.

Dlatego coraz częściej praktykowane jest wiosenne zakładanie plantacji z sadzonek frigo. Niższe są wówczas koszty związane z prowadzeniem takiej plantacji, można sterować terminem zbioru owoców i jest mniejsze ryzyko uszkodzenia roślin zimą, o czym niestety przekonało się w  roku 2012 wiele osób.

Zwalczanie chwastów.

Dla truskawki, ze względu na płytki system korzeniowy, chwasty są groźnym konkurentem. Najskuteczniej chwasty trwale niszczy się przed założeniem plantacji. Najlepiej opryskać Rondoupem. Bezpośrednio przed sadzeniem truskawek jednoroczne chwasty niszczymy mechanicznie – bronowanie, bądź chemicznie – Reglone.

Po zbiorze plonu głównego należy wykonać podorywkę i zabronować pole. Po upływie 4-6 tygodni powierzchnia pokrywa się chwastami, np. perzem, skrzypem, rdestem i innymi, wtedy opryskuje się te rośliny wybranymi środkami chemicznymi. Z polecanych wspomnianych środkach sporządzić należy nie więcej niż 400 l cieczy użytkowej na 1 ha. Wiosną opielić, obhakać i po skiełkowaniu opryskać środkiem np. Pamida lub Stomp. Po zbiorze ponownie obredlić, obhakać i opryskać innym preparatem (np. Goltix) w fazie kiełkowania chwastów. Potem jeśli pojawią się chwasty zarówno wiosną jak i jesienią nie pielić tylko przejść i ręcznie powyrywać chwasty. Przez 3 miesiące od oprysku  nie naruszać powłoki ziemi zarówno wiosną jak i jesienią.

Na chwasty rumieniowate zastosować Lontrel. Skrzyp jest bardzo uciążliwy – ma silny system korzeniowy. Stosując osłony można opryskać go ręcznym opryskiwaczem stosując np. Chwastox lub Aminopielik.  Herbicydy dolistne wskazane jest stosować gdy liście są suche, w temperaturze ok. 20 stopni i stosunkowo dużej wilgotności powietrza. Wysoka skuteczność działania herbicydów bez ryzyka uszkodzenia roślin, gwarantuje przestrzeganie zasad stosowania podawanych przez producentów tych środków podawanych na opakowaniu.  Herbicydy doglebowe najlepiej stosować na glebę wilgotną. Herbicydy dolistne stosujemy w dawce cieczy użytkowej wynoszącej 200-300 l/ha. Naniesione herbicydy nie powinny być zmyte przez deszcz w ciągu 5 godzin od zastosowania. Stosować preparaty naprzemiennie (opryskiwanie  w ciągu kilku lat  herbicydami o podobnym mechanizmie działania, może prowadzić do uodpornienia się chwastów na nie).

Nawożenie.

Truskawka ma małe wymagania nawozowe i wykazuje zdolność wykorzystania składników pokarmowych z gleby. Jednak na glebach słabszych i przy uprawie intensywnej (uprawa sterowana) jest to konieczne.

Przed założeniem plantacji wskazane jest nawożenie organiczne. Obornik najlepiej dać pod przedplon. Na glebach najsłabszych  najlepiej przyorać na głębokość 50-60 cm (na działce na 20-25 cm, na glebach lżejszych głębiej). Pogłębiona orka spulchnia podglebie, co ułatwia przerastanie korzeni do warstw zasobnych w wodę oraz przyczynia się do lepszego rozkładu obornika. Obornik należy stosować w zależności od żyzności gleby, w dawce 30-35 t/ha (nie częściej, niż co 4 lata). Ponadto przyorać można także cenny nawóz zielony, np. peluszkę, łubin, bobik, czy gorczycę, mieszanki roślin bobowatych, rzepak ozimy i jary lub żyto (do przyorania na wiosnę). Są to rośliny szybko rosnące, mocno zagęszczające i zdolne do wytworzenia w czasie 2-3 miesięcy dużej ilości zielonej masy. Po przyoraniu ich rozkład trwa ok.6 tygodni. Ponadto „tłumią” silne chwasty i doprowadzają do zamierania wielu z nich. Przed założeniem plantacji nie ma potrzeby stosowania nawozów azotowych. Przy zastosowaniu pełnego nawożenia organicznego stosujemy do 100 kg tlenku fosforu (ok. 600 kg superfosfatu pojedynczego lub 200 kg superfosfatu potrójnego) oraz do 120 kg tlenku potasu (ok.250 kg soli potasowej 50% (zawiera chlor na który truskawki źle reagują) lub siarczanu potasu) na 1 ha. Jeżeli nie stosujemy obornika lub nawozów zielonych, wskazane jest zwiększenie dawki nawozów fosforowych i potasowych o połowę. Nie ma wtedy potrzeby ich stosowania w czasie 3-4 letniego prowadzenia plantacji.

Jeśli nie zastosowano nawozów przed założeniem plantacji (jak wyżej) można uzupełnić te składniki w czasie prowadzenia plantacji (po pierwszym pełnym owocowaniu) i rozsiać  50-80 kg/ha potasu i 30-60 kg/ha fosforu. Fosfor potrzebny jest roślinom wczesną wiosną (do wykształcenia systemu korzeniowego) i w okresie wykształcania owoców ( odpowiada za jędrność). Zapotrzebowanie na ten składnik w okresie wegetacyjnym wynosi 10-30 kg/ha.  Wolniej działającą saletrę wapniową zaleca się stosować w późniejszym okresie. Z nawozów fosforowych – przy objawach niedoboru fosforu (na liściach niebiesko-purpurowe plamy) stosujemy superfosfat zwykły lub granulowany (potrójny). Większe zapotrzebowanie truskawki wykazują w stosunku do potasu (80-150 kg/ha). Na glebach lekkich (ze względu na wymywanie składnika) dawka powinna być wyższa. Z nawozów potasowych – przy objawach niedoboru potasu (czerwonobrunatne brzegi starszych liści) zalecany jest siarczan potasu. Gleby lekkie, ubogie w magnez, należy nawozić w dawce ok.150 kg MgO/ha najlepiej wapno magnezowe ( ilość zależy od rodzaju i odczynu gleby). Nawozy fosforowe i potasowe wysiewa się pod orkę (dokładnie mieszając je z glebą), na pole już zaorane albo bezpośrednio przed sadzeniem truskawek.

Wapno jest składnikiem warunkującym jakość owoców truskawki. Rocznie rośliny pobierają ok.80 kg/ha tego składnika z gleby. Pamiętać należy, że wpływ na pobieranie tego pierwiastka ma zawartość i forma azotu w glebie. Forma saletrzana azotu ułatwia a forma amonowa hamuje pobieranie wapnia, czego efektem może być większe porażenie owoców przez szarą pleśń (na skutek zmniejszenia jędrności owoców). Wapno najlepiej  rozsiać pod przedplon poprzedzający truskawki. Nie łączyć nawozów organicznych i wapna, ponieważ wapno przyspiesza ich mineralizację i następują straty próchnicy i azotu. Truskawki posadzone wiosną nawozi się trzykrotnie dawką azotu od 30 kg do 80 kg N/ha. Im lżejsza gleba tym wyższa dawka. Pierwszą cześć tej dawki wprowadza się dopiero po przyjęciu się roślin tj. po upływie 2-3 tygodni od posadzenia, a drugą na początku kwitnienia, trzecią po zbiorach ( na wzmocnienie inicjujących się pąków kwiatowych na następny sezon). Przy sadzeniu truskawek w lecie wystarczy nawożenie jednorazowe (dawką ok.40 kg/ha), ale nie później niż na początku sierpnia. Późniejsze wprowadzenie azotu może spowodować przedłużenie wegetacji i słabe przygotowanie roślin do zimy. Truskawki sadzone późnym latem i jesienią zasila się pierwiastkiem dopiero w następnym roku. Pierwszą dawkę stosuje się wczesną wiosną, tuż po rozpoczęciu wegetacji, a drugą w połowie maja (dawkę 40 kg N/ha stosujemy jednorazowo). Przy nawożeniu azotem plantacji owocujących i młodych, wysokość dawki azotu zależy od żyzności gleby i kondycji roślin, i na ogół 30-50 kg N/ha. Nawozy azotowe na plantacji owocującej wysiewać bezpośrednio po zakończeniu zbiorów. Do nawożenia azotowego w początkowych fazach rozwojowych rośliny azot powinien być łatwo dostępny np. z saletry amonowej lub mocznika (przy pH powyżej 6,5 ponieważ łatwo zakwaszają glebę ), saletrzaka (na glebach o niskim pH).

Do nawożenia truskawek, szczególnie na plantacjach owocujących, dobre są nawozy wieloskładnikowe: Polifoska, Azofoska, Fructus czy Hydrokomplex oraz  nawozy o spowolnionym działaniu. Dokarmianie dolistne jest uzasadnione tylko w określonych przypadkach (susza lub uwstecznienie wniesionego do gleby składnika pokarmowego) nawozami chylatowymi. Pozytywny wpływ na jakość owoców ma opryskiwanie roślin od pełni kwitnienia do zawiązywania owoców) saletrą wapniową  0.5 %.

Ściółkowanie plantacji.

Ściółkę rozkładamy pod koniec kwitnienia truskawek (położona wcześniej przyczyni się nie tylko do nieskutecznej ochrony przed szarą pleśnią ale również do uszkodzeń kwiatów przez przymrozki wiosenne). Zdążyć  jednak należy przed „położeniem się” owocostanów. W celu dokładnego wyścielenia plantacji o powierzchni 1 ha należy zużyć 3-5 to słomy, najlepiej żytniej lub pszennej. Unikać stosowania  słomy owsianej, siana lub trocin. Po zbiorach najlepiej dokładnie wymieszać glebogryzarką. Przy zagonowej uprawie truskawek stosuje się przede wszystkim folię, czarną lub przezroczystą. Chroni ona lepiej glebę przed utratą wody niż słoma, zapobiega zachwaszczeniu plantacji, ale przy silnym nasłonecznieniu może przyczynić się „do poparzenia” leżących na niej owoców. Korzystne jest ściółkowanie korą drzew.

Nawadnianie plantacji.

Rośliny nawadniamy bezpośrednio po posadzeniu (przy silnym przesuszeniu gleby też przed sadzeniem), bądź przyjęciu się truskawek. Najwyższe zapotrzebowanie na wodę truskawka wykazuje w czasie wzrostu zawiązków i dojrzewania owoców oraz w okresie zawiązywania pąków na następny rok. Niedobór wody w tych okresach powoduje niższe plonowanie. Nie wskazany  jest nadmiar wody po zakończonych zbiorach.

Koszenie liści i niszczenie rozłogów.

Koszenie liści wskazane jest z wielu względów fitosanitarnych (ułatwia zabiegi pielęgnacyjne, stosowanie nawozów i herbicydów, powoduje wzrost plonów a owoce są większe). Po raz pierwszy kosi się liście na roślinach dobrze wyrośniętych, silnie rozkrzewionych,  po pierwszym pełnym owocowaniu (jeśli rośliny słabo rosną lepiej z koszenia zrezygnować). Nie zaleca się przeprowadzenia tego zabiegu na plantacjach starszych niż 3-letnie. Liście kosimy nie później niż 2 tygodnie po zbiorze owoców.  Na plantacjach 1-rocznych liście kosi się na wysokość 3-5 cm, na starszych – nie niżej niż 5-7 cm. Jeśli plantacja była silnie opanowana przez patogeny chorobotwórcze, roztocze, czy była zachwaszczona – to liście lepiej usunąć. Ważnym zabiegiem fitosanitarnym  jest też usunięcie wiosną starych liści i niszczenie rozłogów. Zabieg ten wzmacnia rośliny mateczne i poprawia warunki fitosanitarne. Rozłogi można niszczyć mechanicznie (narzędzia ręczne, frezarki lub glebogryzarki).

Fertygacja.

Jest to podawanie nawozów bezpośrednio do aktywnej strefy systemu korzeniowego, aby stworzyć w niej jak najlepsze warunki żywienia mineralnego roślin. Polecane jest na zagonach ściółkowanych folią, gdzie tradycyjne nawożenie jest nieuzasadnione. Pozwala na regulowanie wielkości dawek w zależności od potrzeb rośliny. Podejmując jednak decyzję o fertygacji należy wykonać szczegółową analizę chemiczna gleby oraz wody.

Ochrona przed  przymrozkami.

Należy unikać stanowisk w dolinach i zagłębieniach terenu, a także na polach otoczonych zabudowaniami lub zwartą roślinnością, na których mogą tworzyć się zastoiska przymrozkowe. W rejonach zagrożonych przymrozkami, nie zaleca się uprawy odmian wcześnie zakwitających np. Rosie.

Ochrona przed przymrozkami polega na zadymianiu lub deszczowaniu. Zadymianie zalecane przy lekkich przymrozkach. Dobra metodą jest deszczowanie „wyprzedzające” lub polewanie. Wykonuje się 3-4 dni przed terminem przewidywanego nadejścia przymrozków (wilgotna gleba gromadzi więcej ciepła, a jej ciepło oddawane jest do przyziemnej warstwy atmosfery, co zapobiega spadkowi temperatury). Jednak najefektywniejsze jest równomierne polewanie roślin w czasie trwania przymrozku (do – 7 stopni)w czasie gdy temperatura powietrza przy gruncie obniży się do 0 stopni, a kończy się w momencie jej podniesienia powyżej 0 stopni. Koniecznie trzeba zapewnić ciągłość polewania (przerwy nie mogą być dłuższe niż 1 min.).


Wersja do druku Wersja do druku